болдир

от 1. анат. Оёқнинг тизза билан тўпиқ орасидаги қисми.

Турсунбой қизил этигининг қўнжини болдирига бурма қилиб тушириб олган эди. — С. Аҳмад, Уфқ

бўйчангина Муҳаббат, лозимини болдирларигача кўтариб қўйиб, шакароб қилиб сув сепилган ҳовлини супураётган экан. — Н. Қиличев, Чиғириқ

2. Оёқнинг шу қисми орқасидаги сўм, мушак гўшти.

Унинг диркиллаган болдирлари, тирсиллаган кўкраклари, оппоқ бағбақалари, қўйингки, гулмисан-гул! — С. Анорбоев, Оқсой

Унинг [Зумраднинг] тиқмачоқдай оппоқ болдирларига қараб қўйиб, Холқўзи хаёлланди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл