бокира

сфт. 1. Эр кўрмаган, турмушга чиқмаган; иффатли.

Бокира қиз.

Ҳеч қаёққа кетмайман, менга осилманг, бўлмаса, бир бокира жоннинг уволига қоласиз! — К. Яшин, Ҳамза

Сенга шундай бокира жононларни топиб берайки, ҳуснини кўриб, ақлинг оғмаса —ҳисобмас. — Ж. Абдуллахонов, Тўфон

2. кўчма Қўл тегмаган, киши оёғи етмаган.

Қудратли тракторлар чўлнинг бокира бағрини илк дафъа ёриб, ағдариб, ҳавони гумбурлатар эдилар. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

3. айн. Бокир.

сирқираб ётибсиз тошлар оралаб, бокира сувларим, гўзал сувларим. — Ш. Раҳмон, Гуллаётган тош

Сен менинг қорим-сан, биринчи қорим, Гўё бутун олам сендай бокира. — А. Мухтор, Асарлар

Баҳорнинг бокира таровати ҳам Арслоновнинг кўнглини очолмади. — Шарқ юлдузи

шунда қизнинг бутун борлиғи изтиробга тушиб, бокира қалбида нималар кечмайди. — Газетадан

Мен сизни япроқлар рангига уйқаш, Бокира муҳаббат билан севаман. — Х. Даврон, Тунги боғлар