boj

ot 1. tar. esk. Oʻrta asrlarda Sharq mamlakatlarida savdogarlar, hunarmandlar va boshqalardan olinadigan soliq.

Shosh ahli, tamomiy fuqaro bojni oʻz vaqtida toʻlagan. — Mirmuhsin, Temur Malik

Qoraxitoylar quvilganidan soʻng, shahar mahkamasi biz hunarmandlarni boj bilan qisib qoʻydi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida

Zolimlar olarkan elatdan bojin, Yozib kundan-kunga nafs qulochin. — Tohir va Zuhra

2. Chetdan keltirilgan mol uchun olinadigan, rasmiy ravishda belgilangan haq.

Boj toʻlamoq.

Saroy darvozasi yonida bojxona boʻlib, chet el mollaridan boj olinardi. — J. Sharipov, Xorazm

Ajnabiy savdogarlardan ozmuncha boj tushadi, deb oʻylaysizmi? — M. Osim, Karvon yoʻllarida

Avaz karvonlarning molidan boj olganida Avazni tanib olgan. — Nurali

3. koʻchma Biror narsa, voqea, holat uchun ketadigan haq, badal.

Toshga tegar, sinar dil, Yurak qoni toʻlar boj. — Mirtemir, Asarlar

Orzularim oltin toji, Mening jonim shuning boji. — Boychechak

Hayot shunday moʻjizaki, Qancha jabrin tortsang oz. Oʻlim esa uning uchun Arzimas bojdir, xolos. — A. Muxtor, Asarlar