бўғизламоқ

фл. 1. Бўғзига пичоқ солмоқ, сўймоқ.

Юмалацам, жони ёʻқ, Бўғизласам, қони ёʻқ (хамир).

Севинчнинг зўридан битта қўйни бўғизладик. — Ёшлик

Чолим, Кимсан келса, оёғига сўймоқчи бўлиб юрган қўчқорини бўғизлади. — Ў. Ҳошимов, Икки эшик ораси

2. Бўғзидан тишлаб, ғажиб ўлдирмоқ.

Бу ўша бўри итларни ғафлатда қолдириб тўрт қўйни бўғизлаб, бирини олиб қочган ҳам шу! — Ёшлик

3. кўчма Қийнаб ўлдирмоқ, маҳв этмоқ.

Ўша бола кеча яна ёʻлимни тўсиб: — Эртага охирги муҳлат, жавоб қил, ёʻқ десанг, бўғизлаб кетаман! — деяпти. Ёнида катта пичоғи бор. — И. Раҳим, Ихлос

Сидқийни елкасидан ушлаб, қулатиб бўғизлашга тайёр эдилар. — Мирмуҳсин, Чодрали аёл