бийронлашмоқ

фл. Нутқи тиниқлашиб бормоқ; тобора гапдон, сўзамол бўлмоқ.

Гўё зеҳни боягидан ҳам ўткирлашиб, тили бийронлашиб кетгандай, шўх, кулгили гаплар хаёлига ўзидан-ўзи қуйилиб келарди. — О. Ёқубов, Мирзатерак

Бу оҳанг Пўлатжоннинг юзларида табассум пайдо қилди, кўзлари сузилиб, тили бийронлашди. — Ойбек, Ҳикоялар