bitishmoq

fl. 1. Oʻzaro bir fikrga, toʻxtamga, qarorga kelmoq; soʻzni bir joyga qoʻymoq; kelishmoq.

Quda boʻlish toʻgʻrisida Sodiqa xola Shahri xola bilan allaqachon yeng ichida bitishib qoʻygan edi. — M. Osim, Tilsiz guvoh

Shundan soʻng bir-birlari bilan bitishdilar, ikki yor bir butun boʻlib ish koʻrishga vaʼdalashdilar. — U. Ismoilov, Saylanma

2. Sulhga, murosaga kelmoq, yarashmoq.

Tagʻin kim biladi, oʻrtaga nozik odamlar tushsa, u koʻz yosh qilib, tavbasiga tayansa, bitishib ketadimi. — Shuhrat, Jannat qidirganlar

3. tlsh. Moslashmay, boshqarilmay bogʻlanmoq (soʻz birikmalari haqida).

fl. Bitmoq III feʼlining birgalik nisbati.