bismilloh

ot 1. Qurʼon suralarining va umuman eski kitob, hujjat, xat va shu kabilarning “Allohning nomi bilan“ maʼnosidagi boshlanish iborasi (bismillohi rahmonir rahiym) tarkibidagi soʻz.

[Asad qori:] Boshidan oʻqiyotibman, taqsir. — Qozi Asad qoriga jahl bilan oʻqraydi: — Bismillosi qani? — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Uni shay-ton, ha-ha, zavoddagi masterovoylar bilan bismillosi yoʻq kitoblar aynitdi! — K. Yashin, Hamza

Bismillo, deb Avazxon Shivirladi Gʻirotga. — Nurali

2. s. t. Biror ishga kirishishda, xususan ovqat yeyishni boshlashda aytiladigan soʻz.

Mirzakarimboyning xotini, harsillab-gursullab, narvonchaning har pogʻonasiga qadam qoʻyganda, bismilloni takrorlab, aravaga oʻtirdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Ogzidagi nosini tupurib, bismillo deganicha, shimining pochasini shimarib, ketmon bilan oʻraga tushdi. — S. Ahmad, Saylanma

3. koʻchma s.t. Biror ishning avvali, boshlanishi, muqaddimasi, debochasi.

[Mirzaraim Masturaga:] Pul hali somon, boʻlib qoladi. Bu hali bismillosi-da. — Hamza, Yallachilar ishi

Bu gal ziyofatning bismillosi saryogʻ palovdan boshlanyapti. — Sharq yulduzi

Uni [sheʼrimni] ranjitmaslik uchun ushbu kitobimning bismillosini ham sheʼr bilan boshladim. — Shukrullo, Javohirlar sandigʻi