bilagʻon

sft. 1. s. t. Koʻp narsadan xabardor boʻlgan, koʻp biladigan, bilarmon.

U baʼzi narsalarni katta tanaffusda bilagʻon hamkurslaridan soʻrab olmoqchi edi. — P. Qodirov, Uch ildiz

Oʻziyam choʻrtkesar, bilagʻon odam edi. — Yoshlik

2. Aslida hech narsani bilmaydigan, aravani quruq olib qochuvchi.

Sen juda bilagʻon, haddan tashqari bilagʻon boʻlib ketib-san. — S. Zunnunova, Koʻzlar

Doimo oʻzingizni bilagʻon, boshqalarni nodon hisoblaysiz. — Mirmuhsin, Meʼmor

a learned, well-educated

bilgish, ilgir, túsingish