билағон

сфт. 1. с. т. Кўп нарсадан хабардор бўлган, кўп биладиган, билармон.

У баъзи нарсаларни катта танаффусда билағон ҳамкурсларидан сўраб олмоқчи эди. — П. Қодиров, Уч илдиз

Ўзиям чўрткесар, билағон одам эди. — Ёшлик

2. Аслида ҳеч нарсани билмайдиган, аравани қуруқ олиб қочувчи.

Сен жуда билағон, ҳаддан ташқари билағон бўлиб кетиб-сан. — С. Зуннунова, Кўзлар

Доимо ўзингизни билағон, бошқаларни нодон ҳисоблайсиз. — Мирмуҳсин, Меъмор