безамоқ

фл. 1. Зийнат, безак бериб чиройли қилмоқ; ҳусн киргизмоқ; кўзни қувонтирадиган ҳолга келтирмоқ.

Баҳор келди. Мактаб саҳнидаги ўрикларни оқ, пушти гуллар безади. — П. Турсун, Ўқитувчи

Кечаси билан ёққан қалин қор ҳар бир томни, деворни, ҳар дарахт ва гумбазни майин оқ ҳошия билан безаб чиққан. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Ерлар кўк гиламлар билан безалганда биз ҳам тўй қилармиз Шундайми, Раъно? — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

2. кўчма Ақлий ва маънавий жиҳатдан бойитмоқ; обрў келтирмоқ.

Қариликни донолик безайди, Ёшликни — камтарлик. — Сўз кўрки — мақол

Дарахтни — ширин мева, устозни — оқил шогирд безайди. — Р. Усмонов, Одобнома

Инсонни уч нарса зийнат фазилатлари билан безайди: ақл-заковати, меҳнат-машаққати ва одамларга бўлган меҳр-муҳаббати. — Газетадан

Инсонни кучли қиладиган, уни безайдиган нарса мақсади, тўғрироғи мақсадлари бирлигидир. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати