бевафо

сфт. 1. Аҳд-паймонни бузувчи; садоқациз, вафосиз.

Бевафо ёр. Бевафо дўстдан таёқ яхши, бебаҳра гулдан япроқ яхши. — Мақол

Асло бевафога берманглар кўнгил, Бағрингни қон этиб кетади бир кун. — Қўшиқлар

2. кўчма Ҳеч кимга абадий берилмаган, вафо қилмайдиган, вафосиз; ўткинчи, бебақо.

Эй дунёйи бевафо! Шу йигитдан бир қатра бахтни аядингми! — Ойбек, Танланган асарлар

Ки дунё бевафодур, бевафодур, Кўнгул қўймоқ анга айни хатодур. — Таашшуқнома