betob

sft. 1. Biror kasallik bilan ogʻrigan; tobi qochgan; kasal, bemor.

Gap desang — qop-qop, Ish desang — betob. — Maqol

Betob, darmonsiz Gulnor oftobda qurigan bir quchoq yozlik kiyimlarni allaqayoqdan yigʻishtirib kelar edi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Adolat yuziga isitma toshib yondi-da, betob boʻlib yotib qoldi. — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi

2. koʻchma Sevgi, muhabbat dardiga duchor boʻlgan.

Dardi tushgan chogʻidan betob va lekin sogʻman. — U. Ismoilov, Saylanma

3. koʻchma Zoʻrgʻa, ojiz bir holda.

Dovul yetmas joylarda hamon U boʻronning kuchsiz va betob Uvlashini tinglardi shodon. — H. Olimjon