бетоб

сфт. 1. Бирор касаллик билан оғриган; тоби қочган; касал, бемор.

Гап десанг — қоп-қоп, Иш десанг — бетоб. — Мақол

Бетоб, дармонсиз Гулнор офтобда қуриган бир қучоқ ёзлик кийимларни аллақаёқдан йиғиштириб келар эди. — Ойбек, Танланган асарлар

Адолат юзига иситма тошиб ёнди-да, бетоб бўлиб ётиб қолди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди

2. кўчма Севги, муҳаббат дардига дучор бўлган.

Дарди тушган чоғидан бетоб ва лекин соғман. — У. Исмоилов, Сайланма

3. кўчма Зўрға, ожиз бир ҳолда.

Довул етмас жойларда ҳамон У бўроннинг кучсиз ва бетоб Увлашини тингларди шодон. — Ҳ. Олимжон