betavfiq

sft. 1. Din yoʻl-yoʻriqlariga ishonmaydigan, diniy eʼtiqodsiz; imoni yoʻq; murtad.

Kalima keltir, betavfiq! — Oybek, Tanlangan asarlar

Kimda-kim xudoning osiy bandasi betavfiq Avaz Oʻtar oʻgʻlining doʻkoniga oyoq bossa., soch-soqol oldirsa, imoni kuygay. — S. Siyoyev, Avaz

2. koʻchma Uyati (nomusi, hayosi) yoʻq; uyatsiz.

Mard yigitning nomus-ori boʻladi. Yulduzoyni yorim dema, betavfiq. — Qunduz bilan Yulduz

Betavfiq chol, ichib, yiqilib yotibdi. — Gazetadan