бетавфиқ

сфт. 1. Дин ёʻл-ёʻриқларига ишонмайдиган, диний эътиқодсиз; имони ёʻқ; муртад.

Калима келтир, бетавфиқ! — Ойбек, Танланган асарлар

Кимда-ким худонинг осий бандаси бетавфиқ Аваз Ўтар ўғлининг дўконига оёқ босса., соч-соқол олдирса, имони куйгай. — С. Сиёев, Аваз

2. кўчма Уяти (номуси, ҳаёси) ёʻқ; уяциз.

Мард йигитнинг номус-ори бўлади. Юлдузойни ёрим дема, бетавфиқ. — Қундуз билан Юлдуз

Бетавфиқ чол, ичиб, йиқилиб ётибди. — Газетадан