bepoyon

sft. 1. Oxiri, chegarasi yoʻq, nihoyatda keng; sarhadsiz.

Bepoyon sahro. Koʻz qulochi sigʻmaydigan yiroqlar. — K. Yashin, Hamza

Men kamalak goʻzalligini bepoyon samoning tabarruk zamin boʻyniga taqqan marvaridiga qiyos qilaman. — Yoshlik

2. Benihoya, behad, cheksiz.

Hamma ilmlarga bepoyon muhabbat bogʻlagan. — Oybek, Navoiy

Mangu yonar lahzalik otash, Qotib qolgan xayol bepoyon. — Guldasta