beomon

sft. Omon bermay, shafqat qilmay, ayovsiz, shafqatsiz.

Kechasi allakim goʻyo uning ustiga bostirib keldi-da, qoʻlini koʻkrak qafasiga suqib, yuragini beomon ezgʻilay boshladi. — Yoshlik

Shaftolini bir chumchuq beomon choʻqilayapti. — S. Ahmad, Taʼzim

Badkirdor odamlar bir kun beomon Yarador qildilar qoʻshiqni. — A. Oripov, Yillar armoni