бениҳоят

сфт. 1. 1 Юқори даражада, ортиқ даражада; чеки ёʻқ, ниҳоясиз, чексиз.

Қадрдонингиз Юсуфбек ҳожининг ўғли Отабек бир неча кунлардан буён бениҳоя бир дард билан оғрир эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

2. рвш. Чегараси ёʻқ, ҳаддан ташқари; жуда ҳам. Бениҳоя ориқ. Бениҳоя узоқ. Бениҳоя кўп. Бениҳоя қувонмоқ.

У нимадандир бениҳоя хурсанд, нимадандир хижолат бўлиб, уйга кетди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Кишининг молини сақлаш бениҳоят қийин, ука. — Ойбек, Танланган асарлар

У [Элмурод] ўз олдига шундай бир одамнинг келиб қолганидан бениҳоят хурсанд эди. — П. Турсун, Ўқитувчи