бемаъни

сфт. 1. Одоб-қоида доирасидан ташқари; маъноси, мазмуни ёʻқ; маъносиз.

Бемаъни жумла.

Кишининг бемаъни гаплардан ўзини тийиши унинг мўминлиги нақадар чиройли эканлигидан далолат беради. — Фан ва турмуш

Унинг бемаъни жавдираган кўзларида ҳали ҳам қандайдир ҳусн сақланиб қолган эди. — С. Зуннунова, Гулхан

Талъат биринчи курсданоқ Ҳамида деган қизни суйиб қолган, шу қиз бўлмаса, дунё кўзига қоронғи, бемаъни кўриниб кетарди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

2. Қуруқ сафсатадан иборат бўлган; ҳақиқатга мутлақо зид; асоссиз; кераксиз, беҳуда.

Ҳа, бугун ҳам анча бемаъни суханбозлик қилди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

— Қанчалик бемаъни, қанчалик бемаъни ўйлар! — юзини кафти билан бекитиб жилмайди Шербек. — С. Анорбоев, Оқсой

Бу айб шунчалик уйдирма ва бемаъники, прокуратура ходимига батафсил жавоб бериб ўтиришни лозим топмадим. — О. Ёқубов, Излайман

3. Одоб-ахлоқдан ташқари, ярамас; бемаза, бўлмағур.

Бемаъни қилиқлар.

Асалнинг шунақа бемаъни ишлари кўплигидан биз ҳам куйиб ётибмиз. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Хотинларнинг бемаъни қий-чуви ҳамма ёқни тутди. — Ойбек, Танланган асарлар

Аҳмад ҳам жилмайди. У бемаъни қаҳқаҳани, мунофиқона ҳиринглашларни ёмон кўрарди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

4. Ножўя, бемаза ишлар қиладиган, ёмон, ярамас; бўлмағур.

— Ғози эшон ҳузурингизда экан! — деди махдум, — ўзи кўп бемаъни одам. Зиёфат-миёфат деб, яқин бир соат вақтимни олди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён