beldor

sft. 1. Beli yoʻgʻon, beli baquvvat; kuchli.

Joʻra askarning yukini olib beldor eshakka ildam ortib piyoda ketdi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar

Yoʻgʻon Usmon mirob — barvasta, beldor, Soqol koʻksida, koʻzlar katta, hushyor. — Habibiy

2. ot. Tar. Belkurak bilan ishlovchi; bel bilan qurollanganlar.

Qoʻrgʻon himoyachilari doʻldek yogʻayotgan toshdan va oʻqlardan saqla-nish uchun oʻzlarini panaga olgan paytlarida beldorlar xandaqning anchagina qismini toʻldirib tashladilar. — M. Osim, Oʻtror

a strong, powerful

1. beli juwan, kúshli

2. beldar, qazıwshı