бекик

сфт. 1. Берк, беркитилган, ёпиқ; қулфланган.

Ҳамма меҳмонхоналарнинг ойна-банд нақшли, бўёқли эшиклари ва деразалари бекик, қалин пардалар билан қопланган. — Ойбек, Танланган асарлар

Бобур бекик ва дим қўрғондан кўра, узоқдаги дарахтзорларни, кенг, очиқ жойларни афзал кўрарди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

2. Тўсилган, тўсиқ.

Бекик ёʻл. Дарё бекик эди.

jabıq, jawıq, ilik