бека

от 1. тар. Бекнинг ва умуман ҳукм-дорларнинг, боёнларнинг хотини.

Чўри қиз Бўстон бекасининг ҳозиргина саройдан канизак келиб зиёфатга олиб кетганлигини билдирди. — Ойбек, Навоий

Лаббай, Бадиа бекам! [деди Заврак]. Бадиа ўз исмига “бекам“ сўзини қўшиб айтганни ёқтирар, чунки подшонинг гўзал кенжа қизи Гулгун Ақонинг номига ҳам бека қўшиларди. — Мирмуҳсин, Меъмор

2. кўчма Оилага, хонадонга ёки хўжаликка бошчилик қилувчи аёл.

Боғбонсиз боғ мисли чўл-ёбон, Бекасиз уй — сувсиз тегирмон. — Қанотли сўзлар

Тўй бекаси — Мирзакаримбойнинг хотини аёлларни уч гуруҳга айирган эди. — Ойбек, Танланган асарлар

— Ярим кечада қаёққа борамиз, ўзингиз ўйланг! — деди куёв меҳмонхона бекасига. — С. Анорбоев, Оқсой

3. кўчма поет. Бошқарувчи, сардор, эга, соҳиб.

Нечун, ахир, мард гўзаллар бекаси, Гумбурламас Асқар тоғнинг теграси. — А. Шер, Қадимги куй

Уч ой ёʻлингизда ётдим кўз тикиб, Эй, баҳор бекаси — май чечаклари. — А. Орипов