бежо
bejoбежо
сфт. 1. Алланечук, безовта ҳолатда; бесаранжом, безовта.
Юрагим бежо бўляпти.
Қудрат уч бурчак қилиб тахланган қоғозни очаркан, ҳайратдан кўзлари чақнар, юраги бежо типирчиларди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар
Ҳамроҳи саманнинг бежо пиш-қирганини эшитиб, чўчиб, орқасига қаради. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Доимо ўйчан ва сокин боқадиган қўй кўзлари бежо, қандайдир изтиробли эди. — Ёшлик
2. Ножўя, ғалати; шубҳали.
Йигит қизнинг қўлларини силай бошлади. Қиз унинг бежо ҳаракат қилишидан хавотирланиб, сапчиб ўрнидан турди. — Ёшлик
Қариганда бежо бир иш қилибсан, Бир шаҳарга ўзинг юриш қилибсан. — Зулфизар билан Авазхон
3. Ўз жойида эмас, жойидан қўзғалган.
Китоблар бежо бўлиб қолибди.
- Юриши (ёки қадам олиши) бежо Юриши, қадам олиши бесаранжом, шубҳали. У қўлтиғига бир нарса қистириб олган, юриши ҳам бежо эди. — Ҳ. Назир, Яхши исм