беихтиёр

рвш. Ўз ихтиёридан ташқари ҳолда, ғайриихтиёрий равишда; ихтиёрсиз.

Бекнинг вужуди титраб, беихтиёр уҳ деб юборганини ўзи ҳам сезмай қолди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Зумрад билан бир қур учрашган, икки оғиз гаплашган киши беихтиёр унга маҳлиё бўлиб қоларди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

Нафиса беихтиёр ўрнидан дик турди. — Мирмуҳсин, Умид