беҳол

сфт. 1. Ҳолдан тойган, тинка-мадори қуриган; бемажол, ҳолсиз.

Тўпа хола саданинг ғадир-будур пўстлоғини беҳол бармоқлари билан силаб, юзига суртди. — И. Раҳим, Ихлос

Боши айланиб, кўзи тинди. Тўшакка беҳол чўзилди. — С. Сиёев, Аваз

Азларов беҳол инграб ётган беморга нима деярини билмай, каловланиб қолди. — Ёшлик

2. Касал бўлиб қолган, бемор.

У [қизча] жуда беҳол, врачлар ва ота-онасининг сўроқларига аранг жавоб қайтарарди. — Газетадан

3. Кўчма Кучсиз, заиф.

Меникига нима мақсадда чилвир кўтариб бориб эдингиз? — Ўзим, — деди, беҳол, нимжон товуш билан [Жуман]. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

қияликларда беҳол чайқалаётган ёввойи писталар кўнгилларига мунг чўктирди. Ёшлик.

Беҳолгина куйлайди бир қиз, Бир-бир босиб, ишком оралаб. — Ёшлик

Ҳолдан тойган, тинка-мадори қуриган; бемажол.HALSİZ, MECALSİZ

а weak, feeble, sick(ly), ill

hálsiz, haldan tayǵan, kúshsiz

kränklich, kraftlos, schwach, schwächlich