behol

sft. 1. Holdan toygan, tinka-madori qurigan; bemajol, holsiz.

Toʻpa xola sadaning gʻadir-budur poʻstlogʻini behol barmoqlari bilan silab, yuziga surtdi. — I. Rahim, Ixlos

Boshi aylanib, koʻzi tindi. Toʻshakka behol choʻzildi. — S. Siyoyev, Avaz

Azlarov behol ingrab yotgan bemorga nima deyarini bilmay, kalovlanib qoldi. — Yoshlik

2. Kasal boʻlib qolgan, bemor.

U [qizcha] juda behol, vrachlar va ota-onasining soʻroqlariga arang javob qaytarardi. — Gazetadan

3. Koʻchma Kuchsiz, zaif.

Menikiga nima maqsadda chilvir koʻtarib borib edingiz? — Oʻzim, — dedi, behol, nimjon tovush bilan [Juman]. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

qiyaliklarda behol chayqalayotgan yovvoyi pistalar koʻngillariga mung choʻktirdi. Yoshlik.

Beholgina kuylaydi bir qiz, Bir-bir bosib, ishkom oralab. — Yoshlik