беҳис

1. Бирор нарсани сезиш, ҳис этиш қобилиятини ёʻқотган, жонсиз, ҳиссиз.

Беҳис бармоқлар.

2. кўчма Ҳис-туйғудан маҳрум, завқ-шавқсиз.

Беҳис одам,

Уста Сирожиддин Тўйчи ҳофизга жўр бўлиб юрган вақтларидан бошлаб то шу маҳалгача: Қассобдан шоир чиқмаганидек, беҳис чалинган ғижжак арра тортишдан фарқ қилмайди, — деб юради. — Мирмуҳсин, Созанда

а insensible

1. seziw qábiletin joytqan, jansız

2. авıс. sezimi joq, zawqı-sapasız.