behayo

sft. 1. Sharm-hayosi yoʻq, or-nomusni bilmaydigan, uyatsiz, besharm.

Behayo odam,

Oʻgʻlim, bunaqa behayo qiz ekan, vaqtida bilib, oʻzingizni chetga olganingiz yaxshi boʻlibdi. — Mirmuhsin, Umid

Eshqobilning xotini oʻta shaddod, behayo emas, uni hurmat qiladi. — Yoshlik

2. Odob-axloq doirasiga sigʻmaydigan, beadab.

Behayo xatti-harakat. Behayo ibora. Behayo soʻz.

Tangri behayo soʻzlarni gapiruvchi kishini yomon koʻradi. — Gazetadan