беғубор

сфт. 1. Чанг-ғубордан, ифлосликдан холи; мусаффо, тоза.

Зангори осмон ҳам шундай тиниқ, шундай беғуборки, кўзни олади. — Ойбек, Танланган асарлар

Беғубор, майин шабада эсади-ю, одамларни боғ-у роғларга чорлайди. — Газетадан

Осмон кўнглим каби кенг, Кўнглим каби беғубор. — Э. Воҳидов, Муҳаббат

2. кўчма Кўнглида ёмонлиги, кири ёʻқ; пок, софдил, сидқидил.

Беғубор йигит.

Юзидан меҳр ёғилиб турган бу ажойиб, содда, беғубор қизга шартта уйланиб, ойимни бахтиёр қилишга нима халақит беради? — А. Мухтор, Асарлар

Толибжон бу содда ва лекин беғубор кишиларнинг ўзларидек беғубор суҳбатларига кулиб-кулиб, қулоқ солиб ўтирар эди. — С. Аҳмад, Жимжитлик

3. кўчма Доғ тушмаган, покиза.

Элмурод қаршисида чуғурлашган, кўзлари тиниқ, қалблари беғубор болаларнинг ҳар бирини қучоқлаб, юзларидан ўпгиси келди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Дўппимни ерга олиб, энди ўйлаб қарасам, Ёшлик дегани асли поклик экан, беғубор. — А. Орипов