беғараз

сфт. 1. Ўз манфаатини кўзламасдан, холис иш тутадиган, ёмонликни истамайдиган, ғаразсиз.

Беғараз одам. Беғараз дўст.

Халқ ғамида, эл ғамида келган беғараз кишиларни мингбоши масхара қилар қувар деб ўйламаган эдилар. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Балки биз беғараз, шунчаки дўстларча гаплашиб юргандирмиз. — О. Ёқубов, Эр бошига иш тушса

2. Ёмон ниятни кўзда тутмаган, сидқи-диллик билан қилинган; холисона.

Беғараз танқид. Беғараз гап. Беғараз ёрдам.

Кўпчилик ўз тарихи ва маданиятининг беғараз тарғиботчиси сифатида қолди. — Газетадан

Етук кишиларни яна минг йиллар Халқ фарзанд атайди, жондан — беғараз. — Ғ. Ғулом