begʻaraz

sft. 1. Oʻz manfaatini koʻzlamasdan, xolis ish tutadigan, yomonlikni istamaydigan, gʻarazsiz.

Begʻaraz odam. Begʻaraz doʻst.

Xalq gʻamida, el gʻamida kelgan begʻaraz kishilarni mingboshi masxara qilar quvar deb oʻylamagan edilar. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Balki biz begʻaraz, shunchaki doʻstlarcha gaplashib yurgandirmiz. — O. Yoqubov, Er boshiga ish tushsa

2. Yomon niyatni koʻzda tutmagan, sidqi-dillik bilan qilingan; xolisona.

Begʻaraz tanqid. Begʻaraz gap. Begʻaraz yordam.

Koʻpchilik oʻz tarixi va madaniyatining begʻaraz targʻibotchisi sifatida qoldi. — Gazetadan

Yetuk kishilarni yana ming yillar Xalq farzand ataydi, jondan — begʻaraz. — Gʻ. Gʻulom