beburd

sft. 1. Bir gapda turmaydigan, vaʼdasining ustidan chiqmaydigan; tayinsiz, subutsiz.

Beburd odam. Beburd boʻlmoq. Nodondan aql kutma, beburddan — nomus. — Maqol

Olmaning oqidan koʻki yaxshiroq, Yorning beburdidan yoʻgʻi yaxshiroq. — Qoʻshiqlar

2. Tuturiqsiz, maʼnosiz, bemaʼni.

Beburd gap. Behuda harakat beburd qilar. — Maqol