беадаб

сфт. 1. Тарбия кўрмаган; тарбиясиз, адабсиз.

Беадаб бола. Адабни беадабдан ўрган. — Мақол

Беадабдан хайр кутма. — Мақол

2. Одоб, ахлоқ доирасига сиғмайдиган, адабдан ташқари; қўпол.

Обиджон жуда қўпол ва беадаб бир топишмоқни қичқириб айтган эди, кампир уни қаттиқ қарғади. — Ойбек, Танланган асарлар

Болалар қочишар экан, одатда никоҳ куни айтиладиган хунук, беадаб сўзларни баланд қичқиришди. — Ойбек, Танланган асарлар

3. кўчма Хато; адабсизлик.

Беадаб биздан ўтибди, ёр кечирмасми бугун. — Оқ олма, қизил олма