beadab

sft. 1. Tarbiya koʻrmagan; tarbiyasiz, adabsiz.

Beadab bola. Adabni beadabdan oʻrgan. — Maqol

Beadabdan xayr kutma. — Maqol

2. Odob, axloq doirasiga sigʻmaydigan, adabdan tashqari; qoʻpol.

Obidjon juda qoʻpol va beadab bir topishmoqni qichqirib aytgan edi, kampir uni qattiq qargʻadi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Bolalar qochishar ekan, odatda nikoh kuni aytiladigan xunuk, beadab soʻzlarni baland qichqirishdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

3. koʻchma Xato; adabsizlik.

Beadab bizdan oʻtibdi, yor kechirmasmi bugun. — Oq olma, qizil olma