байир

от 1. Қўлга ўргатилган ҳайвон (асосан от); жайдари.

Байир от.

Раис билан Ўктам оёқ устида бир пиёладан қайноқ чой ичишди-да, қора байир ва қизил жийронга минишди. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

Мен унинг йигитларига бир кам тўқсон байир берганман. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси

2. кўчма с.т. Шароитга кўникиб, қадрдон бўлиб қолган.

Тақсирим байир хотинларининг устига ўн тўрт яшар қиз олиб ишрат камарини боғладилар. — Муштум

3. Қумли чўлларда шамол оқибатида пайдо бўлган ботиқ жойлар.

Байирда кичик-кичик чуқурликлар билан бирга қатор қум тепаликлари ҳам бўлади. — Ўзме