байбайламоқ

фл. 1. Бай-бай дея, афсус, ажабланиш, таҳсин, норозилик кабиларни ифодаламоқ, билдирмоқ.

Мамарайим афанди байбайлаб келиб, кавушни дарров олди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Бир гал апил-тапил калласини сувга пишаётганда, қоровул чол кўзи тушиб қолиб, байбайлади. — Х. Султонов, Онамнинг юрти

Икки киши Азизийнинг байбайлашига қарамай, чалпак қилиб, Қодиржоновнинг уйига судрашди. — Муштум

2. кўчма Амалга ошмай қолмоқ.

Кунлик график байбайлаганича қоғозда қолиб кетди. — Муштум