бахтли

сфт. 1. Ўз ҳаётидан мамнун, бахти кулган; бахтиёр.

Бахтли қиз.

Бундай бахтли ёшлик бир марта келадир. Завқини суриб қолинг, айланай. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Илоҳим, бахтли бўл! Онангга, отангга раҳмат, сенга иш ўргатишибди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. айн. Бахтиёр 2.

— Ҳа, майли, — деди хўрсиниб [Қирмизхон], — Сиз билан ўтказган онларимни шу нотавон умримнинг энг бахтли дамлари деб биламан. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа

У бу уйда энг ширин, бахтли кунларини ўтказди. — С. Зуннунова, Кўк чироқлар

3. Толей баланд, омади бор, омадли.

Бахтли овчига чўлоқ кийик ёʻлиқар. — Мақол

Айланай, куёв бола, бахтли йигит экансиз, шундай одамларга ўғил бўлибсиз. — Муштум