барно

сфт. 1. Ёш, навқирон.

Ёки бирор барно йигитни кутармикан интизор бўлиб. — Уйғун

Юмшоқ муомалали бу барно йигитларни кўриб, Холжон хола ҳам талтайиб кетди. — Ғайратий, Довдираш

2. Ҳусни одатдагидан ортиқ; чиройли, гўзал, соҳибжамол; қадди-қомати келишган.

Балки сиз ҳам кўргандирсиз ўшал барнони, Кулгич юзли, қалам қошли, кўзи шаҳлони. — Муштум

Ҳамма ёқда тўп-тўп гулчеҳралар, барнолар, санамлар, малоҳат-у ойхуморлар, гулпошша-ю гулойимлар! — С. Сиёев, Аваз

3. Барно (аёллар ва эркаклар исми).