барҳаёт

сфт. 1. Яшаб турган ҳолатда; ҳаракатда, тирик.

Ҳозир барҳаёт бўлган темурий шаҳзодалардан энг тадбиркори, энг қобили шубҳасиз, Ҳусайн Бойқародур. — Уйғун ва И. Султон, Алишер Навоий

Баъзан олисда сузиб бораётган баҳайбат кемаларнинг беҳисоб чироқлари само юлдузларидек чарақлаб, зимистон денгиз барҳаёт эканидан далолат бериб туради. — Т. Рустамов, Мангу жасорат

2. кўчма Мангу, абадий, доимо яшовчи.

Ҳаёт абадий, аммо у ёш авлод билан барҳаёт. — Р. Усмонов, Одобнома

Барҳаёт Ойбек бу — қутлайди мамнун, Қутлар Ғафур Ғулом — донгдор замондош. — А. Орипов