барҳам емоқ

фл. Ёʻқ бўлмоқ; тугамоқ, тўхтамоқ.

Кўзларидаги аввалги ҳурковучлиги, тортинчоқлиги барҳам еган. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Истар эди жафокаш инсон: Барҳам топса қуллик, кишан, ғам. — Уйғун