баралла

1. Аниқ, равшан; яққол (бирор нарса, ҳаракат ёки ҳолат ҳақида).

Деразадан тушиб турган ёруғликда унинг кекса кўзларидан тирқираб чиққан кўз ёшлари баралла йилтираб кетди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

Асалхоннинг тинч, осуда кўзларидан миннатдорчилик туйғуси баралла порлаб турарди. — К. Яшин, Ҳамза

Тун сукунатида отларнинг дукури қулоққа баралла чалинарди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

2. Дангал, рўйирост, очиқдан-очиқ; дадиллик билан, тортинмасдан, бемалол.

Баралла айтмоқ.

Қиз бўлиб турсанг-у, йигит сўзини Баралла айтолсанг ўз душманингга. — Ю. Ҳамдам, Тинчлик баҳори

.ҳали ўзбек аёли ўзининг инсонлик ҳуқуқи ҳақида минбардан туриб, баралла гапирган эмас. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

Ойимхон сирни баралла очиб гапира бошлаган эди, Гулсум уялганидан мулойим овоз билан кулди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Матқовул яктагининг енги билан кўзларини артди, бошини баралла кўтарди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Хотин чачвонини баралла кўтариб, орқасига ташлади. — Ғ. Ғулом, Тирилган мурда

Муфти келганлар билан баралла рус тилида гаплашарди. — А. Ҳакимов, Илон изидан

3. Бор овоз билан; овозининг борича.

Давлатёр шу бугун эрталаб от суғоргани кетаётиб, кўчадан ашулани баралла қўйиб ўтди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Хотин тураётиб, баралла йиғлаб юборди. — А. Қаҳҳор

Попук баралла чинқириб юборганидан сўнг, эшикка чиқишга мажбур бўлдик. — Ҳ. Назир, Ёнар дарё