baqraymoq

fl. 1. Hayrat va taajjubdan, qoʻrquvdan yoki gʻazabdan koʻzlarini katta ochib, chaqchayib qaramoq, tikilmoq.

Ha, maymun oʻynatyapmanmi, nega menga baqrayib qaraysan? — Saodat

Oʻtirgan paranjili xotinlardan biri bularga hadeb baqrayib qaragan yosh qizchasini yetalab, chetga chiqdi. — A. Muxtor, Opa-singillar

Beriroqda oʻtirganlar nima haqida bahs ketayotganiga uncha tushunolmay, bir-biriga baqrayishardi. — H. Nazir, Koʻkterak shabadasi

-Baqraymang, mulla Muhsin, — dedi kulimsirab Xatib domna — A. Qodiriy, Gʻirvonlik Mallavoy

Boqijon ogʻzini ochib, baqrayib qoldi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar

2. Koʻzlari katta ochilgan holda qotib turmoq.

Keyin koʻzlari oʻlgan buzoqning koʻzlariday baqrayib qoldi. — K. Yashin, Hamza

Sayd avval baqrayib turdi-da, keyin Madinaning gapini tushundi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar