бақироқ

сфт. 1. Бақириб, шанғиллаб гапиришга одатланган; шанғи.

Бақироқ чол. Бақироқ туя — норинг, Бақироқ ота — ма-доринг. — Мақол

Хўжайин — бақироқ одам. — Ойбек, Танланган асарлар

Ўзи қўрқоқ бўлса ҳам, ўлгудек бақироқ, ваҳима. — А. Мухтор, Чинор

2. Ҳадеб овоз чиқараверувчи, нотинч (ҳайвонларга нисбатан).

Бақироқ сигир сут-сиз бўлар. — Мақол

Ёлғиз бола йиғлоқ бўлар, Ёлғиз туя бақироқ бўлар. Мақол.

Бақироқ эчкидай мунча шанғиллайсан. — Ж. Абдуллахонов, Хонадон

3. кўчма Шовқин-суронли; гулдуросли.

Офтоб акси тушиб нақшларга бўғилади бақироқ бозор. — Х. Даврон, Болаликнинг овози

Бақироқ булутлар қандай яхши! Шариллатиб ёмғир ёғиб юборди. — Мирмуҳсин, Умид