баҳайбат

сфт. 1. Ҳажм-ўлчови одатдагидан ортиқ; жуда катта, жуда улкан, ҳайбатли.

Баҳайбат минора. Баҳайбат тоғ.

Асрий қорлардан бошига салла ўраган баҳайбат қоялар шаҳар теграсида виқор билан турганча қотиб қолган. — К. Яшин, Ҳамза

Баҳайбат ўрик остидаги каравотда эллик ёшлар чамасидаги бир аёл ўтирарди. — Д. Нурий, Осмон устуни

Баҳайбат пармаловчи машиналар қишлоқ биқинида қудуқ қазиётир. — Ёшлик

2. Кўриниши ваҳимага соладиган, қўрқинч ҳиссини туғдирадиган; ваҳимали, даҳшатли.

Лочин деганда, кўз олдимизда баҳайбат йиртқич қуш пайдо бўлади. — Фан ва турмуш

Икки-уч юз қадам наридаги якка-ёлғиз дарахтлар ва пастқам уйларнинг қамиш ва ёғоч бўғотлари туман ичида, оқшом маҳалдаги кўланкадай, баҳайбат кўринарди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Ўтовдай шўппайган улкан тошлар ортида қандайдир баҳайбат махлуқ пойлаб тургандай. — Ж. Абдуллахонов, Орият