badnafs

sft. 1. Koʻp yeb-ichadigan; nafsini tiya olmaydigan, ochkoʻz.

Xiyol oʻtmay Sardorning oʻzi kirib keldi. Xiyla badnafs emasmi, qishi bilan bir joyda yotib yeya berganidan xoʻp semirib yetilibdi. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar

2. Mol-dunyoga toʻymaydigan, boylikka hirs qoʻygan.

Mulla Fazliddin bularning badnafs talonchilar ekanini koʻrib, nafrati keldi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar