badboʻy

sft. 1. Yoqimsiz hid tarqatuvchi; yoqimsiz hidga ega; qoʻlansa, sassiq.

Avaz badboʻy hiddan boʻgʻilib uygʻondi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Oshxonaning mendan ham kattaroq rahbarlar ovqatlanadigan xilvat burchagidan odam bolasi chiday olmaydigan badboʻy hid anqiy boshladi. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati

2. koʻchma Yomon, yaramas; xavfli.

Odobni odobsizdan oʻrgandim degandek, balki ota hayotining baʼzi badhazm, badboʻy tomonlari qizni uzoqlarga nazar tashlashga majbur qilgandir. — N. Safarov, Uzoqni koʻzlagan qiz

Vatanimizning zangori osmonini badboʻy bulutlar qoplagan ogʻir sinov daqiqalarida ham uning [Gʻafur Gʻulomning] baland naʼrasi uzoq-uzoqlarga eshitilib turdi. — Gazetadan