бадбахт

сфт. 1. Бахти кулмаган, турмушдан ёлчимаган; бахциз, бахти қаро, бебахт.

Мени қарғаманг, қарғаманг бадбахт қизингизни, онажон! — Ҳамза, Бой ила хизматчи

Манави гўдак — жигарингиз Низомни ҳам бадбахт қилган одамсиз. — С. Аҳмад, Уфқ

Кўз очиб кўргани алдадими — бас, шўрлик умр бўйи ўзини бадбахт ва айбдор ҳисоблайди. — Ёшлик

2. кўчмас.т. Ярамас, аблаҳ, шафқациз маъносидаги ҳақорат, қарғишни ифодалайди.

Эй, бадбахт, бултур биров пайғамбарлик даъвосини қилиб осилиб ўлган эди, сен шундан ибрат олмадингми, дебди. — Аския

Бадбахт одамдагина раҳм-у шафқат бўлмайди. — Фан ва турмуш

Тортмоққа Ёдгорда дармон қолмади, Ўз ҳолига бадбахт душман қўймади. — Алпомиш