айёр

сфт. 1. Макр-ҳийлага уста; муғамбир, фирибгар.

Айёр бой. Айёр тулки,

Тулкини алдаб соғурлар, Турфа айёрдир тўрам. — Муштум

Мирзакаримбой илоннинг ёғини ялаган одам: ҳамма бойлар каби айёр — Ойбек, Танланган асарлар

2. Макр-ҳийла ифодаси бўлган; маккорона.

Айёр боқиш. Айёр табассум.

Бек айёр кўзларини Раззоққа қаратди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

3. от Ўзбек халқ достонларида: ҳийлагар; айғоқчи.

Шу орада Алпомиш Қалмоқшоҳнинг айёрларини ўтда куйдириб юборди. — Алпомиш