ayon

sft. 1. (joʻnalish kelishigidagi soʻz bilan) Maʼlum.

[Yormat:] Bu oilada nima sir oʻtsa, barchasi menga ayon. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. rvsh. Aniq-ravshan.

Ayon koʻrmoqdamiz nur bolqishini, Mardlar sharafiga xalq olqishini. — X. Rasul

ot esk. kt. Eng yuqori qatlamga mansub, hukmdorga yaqin turgan, baland martabali kishilar; amaldorlar.

Qandaydir bir xayol ichida oʻtiruvchi bu yigit Toshkentning mashhur aʼyonlaridan boʻlgan Yusufbek hojining oʻgʻli — Otabek. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar