аён
ayonаён
сфт. 1. (жўналиш келишигидаги сўз билан) Маълум.
[Ёрмат:] Бу оилада нима сир ўца, барчаси менга аён. — Ойбек, Танланган асарлар
2. рвш. Аниқ-равшан.
Аён кўрмоқдамиз нур болқишини, Мардлар шарафига халқ олқишини. — Х. Расул
аъён
от эск. кт. Энг юқори қатламга мансуб, ҳукмдорга яқин турган, баланд мартабали кишилар; амалдорлар.
Қандайдир бир хаёл ичида ўтирувчи бу йигит Тошкентнинг машҳур аъёнларидан бўлган Юсуфбек ҳожининг ўғли — Отабек. — А. Қодирий, Ўтган кунлар